Schrijfprikkels

Schrijf je in voor de digitale Schrijfprikkels en ontvang de gratis e-pocket '5 schrijfpaden naar jezelf'.

What doesn’t kill you, makes you stronger

Na regen komt er zonneschijn.

Soms gooi ik al die spreuken in de prullenbak. Woorden kunnen troosten, maar ‘day after’ spreuken als je midden in D-day zit, doen dat niet.

Woorden die me vandaag troosten zijn: “Zo pijnlijk is het dus.” De lieve vriendin die me dat zei, koester ik. En alle lieve mensen die met me meeleven ook, zelfs al weten ze niet wat er aan de hand is.

Feit is dat de pijn in mijn hart groot is. Ik zag de dolk niet aankomen. Ook al waren er wel eens signalen: dromen, gedachten die naar bepaalde mensen gingen, iemand in mijn omgeving die een verandering voorvoelde.

Van de week droomde ik bijvoorbeeld over een bom die op ontploffen stond. Ik zocht het op in het online droomwoordenboek: innerlijke woede staat op het punt te exploderen. Eén wenkbrauw kroop omhoog. Herken ik niet, geen goede bron, dacht ik. Hmm.

En die voorvoelde, ‘aangekondigde’ verandering beschouwde ik als vanzelfsprekend positief. Een positieve verandering die ik ook meteen als zodanig zou ervaren. Goh, die naïviteit heeft me nooit helemaal verlaten.

Gisteren vroeg ik me nog af hoe het zou zijn als je geen verwachtingen van anderen hebt. Die vraag is eigenlijk negatief geformuleerd en dat werkt averechts (zeg ik altijd tegen anderen). Dus het antwoord viel me in de schoot op de vraag hoe het zou zijn als ik wel …

Kon ik er maar van weglopen, kon ik het maar negeren, kon ik me maar ‘vermannen’. Nee, nee, ik ‘moet’ er doorheen, doorvoelen, doorleven. Houdt het dan nooit op? Kan het altijd erger? Nee en ja dus. Hoera, toch nog een beetje zekerheid.

Uiteindelijk kun je je nergens tegen wapenen. Moet je dat willen? Een harnas beperkt je bewegingsvrijheid tenslotte en vormt letterlijk een schild tussen jou en ieder ander.  Wie weet, werken wijze woorden weer eens. Ik spreek mezelf toe: “Door merg en been laten gaan, maakt me een mens van vlees en bloed. Een mens met spirit.”

Na regen komt er zonneschijn. Buiten schijnt die zon al. Het weer loopt op me voor en laat me blij de toekomst zien. De prullenbak verandert in een mooi doosje waar ik de spreuken in bewaar. Ze helpen me helen, dat wat dus zo pijnlijk is. Ze tonen me een nieuwe ingang naar een krachtig leven. Dankjewel.

Schrijfprikkels

Schrijf je in voor de digitale Schrijfprikkels en ontvang de gratis e-pocket '5 schrijfpaden naar jezelf'.
Over-Saskia-Baardman