Schrijfprikkels

Schrijf je in voor de digitale Schrijfprikkels en ontvang de gratis e-pocket '5 schrijfpaden naar jezelf'.

Een ‘doorsnee’ dagje snorkelen in Thailand

Een ‘doorsnee’ dagje snorkelen in Thailand

“My name is Joyce, by the way.”

“I am Saskia. Nice meeting you.”

“Yeah, I thought, if we go down together. It feels good to know each other’s names.”

Ik heb al vele boottochtjes gemaakt op diverse vakanties in het buitenland. Heerlijk relaxen in het zonnetje, een lekker zeebriesje. Genieten van het uitzicht en altijd een verkoelende duik.

Sommige boottochtjes springen eruit.

Vanwege de geweldige verzorging. Vanwege de uitzichten op imposante rotsformaties. Of omdat je dolfijnen ziet en potvissen die je in dat seizoen niet ‘hoort’ te zien. Eigenlijk hebben alle boottochtjes wel hun eigen typische kenmerken.

Zo ook deze en dan kun je ‘eruit springen’ best letterlijk nemen.

Strategische keuzes

’s Ochtends worden we opgehaald bij ons hotel op Koh Samui (zo’n idyllisch eilandje van Thailand, oftewel ‘place you need to see before you die’). We, 4 personen, hebben een snorkeltrip geboekt met een grote speedboot. Volgens de receptioniste passen hier ongeveer 20 mensen op.

Valt mee, denk ik, want ik hou niet van dat massale. Toch geeft de foto in de brochure me het gevoel dat er wel het dubbele aantal mensen op gaat.

Aangekomen bij de haven gaan er 44 mensen mee. Arendsoog Saskia heeft het helaas bij het rechte eind.

De bemanningsleden zijn uitstekende klaar-overs, want we worden met een fluitje en uitbundige gebaren gedirigeerd naar ‘onze’ boot. Slippers inleveren a.u.b., anders wordt de boot vies.

Voor op de boot lijkt de beste plek: buiten en je kunt er met maar weinig mensen zitten: wij met z’n vieren en een gezellig Engels gezin. In het overkapte gedeelte gaan de andere 37 passagiers zitten, voornamelijk Chinezen.

Eenmaal op open zee steekt er een wind op. Soms houden we het niet droog door enkele golven die ons opfristen, tot groot vermaak van de bemanning. Tja, wie haantje de voorste wil zijn, krijgt de volle laag. Maar dat stelde nog niks voor eigenlijk, achteraf bezien.

Koh Nangyuan, snorkelparadijs

Op Koh Nangyuan aangekomen, een pareltje in de buurt van Thailand, worden we weer gedirigeerd met een fluitje en IMG_2869krijgen we instructies over alle ‘do’s & dont’s’ op het eiland. Ze proberen zuinig te zijn op dit goddelijke goed.

De snorkeltijd is aangebroken, samen met zo’n 500 andere toeristen die daar gedropt zijn. Op een paar vierkante meter is dat dringen geblazen. En zelfs onder water drukt een snorkelaar me opzij, zodat hij de ultieme onderwaterfoto kan maken.

Ik wil boos worden, maar onder water praten, klinkt als praten zonder tanden. Kansloze actie.

Al snel trekken de vissen mijn aandacht. Prachtig! Het geluid van de bovenwaterwereld sterft onder water weg. Wat een rust. En vervolgens hoor en zie ik regenboogkleurige vissen gulzig schrokken van smakelijke hapjes op het koraal.

Rechtvaardigheid

Dat je de vissen niet mag voeren, is kennelijk voor een aantal dovemansoren bestemd. Na een gesprekje met de lokale baywatch daar, zegt hij dat dat de doodsteek voor de vissen is, maar dat ik het maar moet negeren.

Hij bedankt me in ieder geval vriendelijk voor het melden. Zijn machteloosheid meen ik in zijn ogen te zien. Wat onbevredigend. Een andere baywatch spreek ik ook aan. Hij gaat tenminste met zijn verrekijker over het water turen. Dat is een begin.

Genieten bij Koh Tao

Ondertussen worden wij weer naar de boot teruggefloten. Op naar de tweede plek om te snorkelen: Koh Tao, turtle island. Nee, natuurlijk geen schildpad te bekennen.

Maar wel prachtige stukken koraal met zwierige slierten die meedeinen op de beweging van de zee, en de vele verschillende vissen. Wauw! Oneindig lang kan ik daarnaar kijken. Ik ben in de onderwaterhemel terechtgekomen!

De regen die begint te kletteren op mijn rug, neem ik graag voor lief.

Big waves

Terug op de boot, maken we ons klaar voor vertrek. We moeten anders gaan zitten voor een goed evenwicht, want we gaan big waves tegemoet. Ze zeggen het op luchtige toon.

Samen met een Engelse vrouw zit ik binnen, helemaal voorin.

“A good spot, as we will have fresh air to breathe, a good view and we are still a bit protected.”

Ik ben het met haar eens.

Thriller ride

Al snel is er geen eiland meer om ons heen om ons tegen de wind te beschermen, en dan begint het echt te spoken. De zee geeft ons een ‘thriller ride’.

En ik heb al een certificaat op zak met het spannende predikaat ‘Saskia is a thrillseeker after this thrill of her IMG_2742life’. Dit waardevolle stukje papier, ondertekend door een president, had ik verdiend na een paar uurtjes ziplinen met knikkende knietjes.

Vóór deze snorkeltrip dacht ik inderdaad dat dat misschien wel het spannendste was dat ik ooit gedaan had.

Overlevingsstand

De speedboot gaat onverschrokken door en klapt met regelmaat op de zee neer, waarbij het water in beton veranderd lijkt te zijn. Ik heb het gevoel dat mijn nieren hun heil zoeken onder mijn schouderbladen. En mijn rug – de vorige dag nog lekker gemasseerd – staat in de krampstand.

Iedere paar seconden komt er weer een golf over ons heen. Die open ruimte voor ons, waardoor wij zo lekker frisse lucht dachten op te kunnen snuiven, biedt vrije doorgang voor de golven en de striemende regen.

De continue kotsgeluiden met bijbehorende aroma’s en de huilende kinderen achter ons proberen we ondertussen te negeren.

Ik vraag me af wat ik moet doen als we omslaan en maak mijn zwemvest alvast steviger vast. Mijn voeten leunen op een boei, dus ik neem me voor dat ik die boei moet zien te bemachtigen als het zover is.

Om me heen kijkend met half dichtgeknepen ogen, want een zoute golf is nooit ver weg, zie ik alleen maar grijs en hoge golven. Geen land te zien.

Het scheelt echt niet veel, maar gelukkig is die stuurman verdomd goed.

Plasje plegen

Op een gegeven moment besluit hij in de buurt van een eiland (eindelijk land in zicht!) even naar het toilet te gaan. Is hij ook ziek? Nee, even pissen.

Eén van de kotsende passagiers vindt het ook een goed idee om even een plasbreak te nemen. “No no no no, you go back.” Tja, dan maar een plasje op de stoel? Niemand die het doorheeft, denk ik, met al die zooi en nattigheid op de vloer.

Absurditeiten

De bemanning houdt de moed er overigens goed in en zijn de hele tocht lollig aan het doen. Geen idee of ze ons willen afleiden van onze angsten of dat ze dit vaker gedaan hebben.

Met (lege) kotszakjes op hun hoofd paraderen ze lachend rond. Vreemd contrast met de overlevingsstand die ik ook voel, maar vanwege de absurditeit moet ik toch lachen.

Met mijn Engelse buurvrouw, Joyce dus, maak ik leuk kennis tussen het waterhappen door. Ze begint liedjes te zingen en als ze zich omdraait, ziet ze iemand zichzelf wanhopig beschermen met een paraplu.

Het is een foto waard, maar het toestel gaat dit niet overleven. Soms geeft je fantasie ook een beter beeld.

“Bedankt voor het reizen met LomLahkirin.”

De reis duurt eindeloos (twee uur?) en ik krijg het voor het eerst koud op deze vakantie in het warme, broeierige Thailand. Ik heb geen gevoel meer in mijn vingers van het stevig vasthouden.

Na de vijfde keer roepen dat het nog maar 10 minuten varen is, spreken ze nu de waarheid. Een reddingsbrigade komt eindelijk in beeld en begeleidt ons met zwaailicht naar het strand.

Bijna aangemeerd en wel, herinnert één van de bemanningsleden ons eraan dat we vooral onze bezittingen mee moeten nemen, en bedankt ons voor het reizen met LomLahkhirin om ons vervolgens een fijne dag te wensen. WAT? Zonder blikken of blozen. Zij hebben dit vaker gedaan!

Ondertussen zakken de zieke passagiers op het strand door hun hoeven. En worden onze slippers op het strand uitgestrooid. Zoek het maar uit.

Iedereen strompelt verdwaasd naar z’n shuttlebusje, waar we in de normaal zo welkome airco bibberend naar de accommodaties worden geloodst.

Hemel en de hel

Ik kan het in alle eenvoud niet beter verwoorden dan mijn buurvrouw Joyce:
“Maddest boat trip ever. A boat trip from hell. One we will never forget.”

Dat de hemel en de hel in datzelfde water samen kunnen komen, had ik als groot liefhebber van de zee nog niet ervaren. Gelukkig maar. Eén keer is genoeg.

P.S.

Achteraf horen we van eilandbewoners dat dit vaak gebeurt. Maatschappijen annuleren een boottocht bijna nooit omwille van het weer, hoe gevaarlijk ook. Een doorsnee snorkeltripje dus meegemaakt. Hysterisch wijf ben ik ook.

Schrijfprikkels

Schrijf je in voor de digitale Schrijfprikkels en ontvang de gratis e-pocket '5 schrijfpaden naar jezelf'.
Over-Saskia-Baardman