Schrijfprikkels

Schrijf je in voor de digitale Schrijfprikkels en ontvang de gratis e-pocket '5 schrijfpaden naar jezelf'.

Een ‘doorsnee’ dagje snorkelen in Thailand

Een ‘doorsnee’ dagje snorkelen in Thailand

“My name is Joyce, by the way.”

“I am Saskia. Nice meeting you.”

“Yeah, I thought, if we go down together. It feels good to know each other’s names.”

Ik heb al vele boottochtjes gemaakt op diverse vakanties in het buitenland. Heerlijk relaxen in het zonnetje, een lekker zeebriesje. Genieten van het uitzicht en altijd een verkoelende duik.

Sommige boottochtjes springen eruit.

Vanwege de geweldige verzorging. Vanwege de uitzichten op imposante rotsformaties. Of omdat je dolfijnen ziet en potvissen die je in dat seizoen niet ‘hoort’ te zien. Eigenlijk hebben alle boottochtjes wel hun eigen typische kenmerken.

Zo ook deze en dan kun je ‘eruit springen’ best letterlijk nemen.

Strategische keuzes

’s Ochtends werden we opgehaald bij ons hotel op Koh Samui (zo’n idyllisch eilandje van Thailand, oftewel ‘place you need to see before you die’). We (4 personen) hadden een snorkeltrip geboekt met een grote speedboot. Volgens de receptioniste zouden hier ongeveer 20 mensen op gaan.

Valt mee, dacht ik, want ik hou niet van dat massale. Toch gaf de foto in de brochure me het gevoel dat er wel het dubbele aantal mensen op zou kunnen.

Aangekomen bij de haven bleken er 44 mensen mee te gaan. Arendsoog had het helaas bij het rechte eind.

De bemanningsleden bleken goede klaar-overs te zijn, want we werden met een fluitje en uitbundige gebaren gedirigeerd naar ‘onze’ boot. Slippers inleveren a.u.b., anders wordt de boot vies.

Voor op de boot leek de beste plek: buiten en je kon er met maar weinig mensen zitten: wij met z’n vieren en een gezellig Engels gezin. In het overkapte gedeelte gingen de andere 37 passagiers zitten, voornamelijk Chinezen.

Toen we eenmaal op open zee waren, stak er een wind op. Soms hielden we het niet droog door enkele golven die ons opfristen, tot groot vermaak van de bemanning. Tja, wie haantje de voorste wil zijn, krijgt de volle laag. Maar dat stelde nog niks voor eigenlijk, achteraf bezien.

Koh Nangyuan, snorkelparadijs

Op Koh Nangyuan aangekomen, een pareltje in de buurt van Thailand, werden we weer gedirigeerd met een fluitje en IMG_2869kregen we instructies over alle ‘do’s & dont’s’ op het eiland. Daaruit bleek hoe zuinig ze probeerden te zijn op dit goddelijke goed.

De snorkeltijd was aangebroken, samen met zo’n 500 andere toeristen die daar gedropt waren. Op een paar vierkante meter is dat dringen geblazen. En zelfs onder water werd ik opzij gedrukt door een snorkelaar, zodat hij de ultieme onderwaterfoto kon maken.

Ik wilde boos worden, maar onder water praten, klinkt als praten zonder tanden. Komisch, maar hopeloos.

Al snel trokken de vissen mijn aandacht. Prachtig! Het geluid van de bovenwaterwereld stierf onder water weg. Wat een rust. En vervolgens hoorde en zag ik regenboogkleurige vissen gulzig schrokken van smakelijke hapjes op het koraal.

Rechtvaardigheid

Dat je de vissen niet mocht voeren, was kennelijk voor een aantal dovemansoren bestemd. Na een gesprekje met de lokale ‘baywatch’ daar, zei hij dat dat de ‘knock off’ voor de vissen was, maar dat ik het maar moest negeren.

Hij bedankte me in ieder geval vriendelijk voor het melden. Zijn machteloosheid meende ik in zijn ogen te zien. Wat onbevredigend. Een andere ‘baywatch’ ook aangesproken. Hij ging tenminste met zijn verrekijker over het water turen. Dat is in ieder geval een begin.

Genieten bij Koh Tao

Ondertussen werden wij weer naar de boot teruggefloten. Op naar de 2e plek om te snorkelen: Koh Tao, ‘turtle island’. Nee, geen ‘turtle’ gezien.

Maar wel prachtige stukken koraal met zwierige slierten die meedeinden op de beweging van de zee, en de vele verschillende vissen. Wauw! Oneindig lang kan ik daarnaar kijken. Ik was in de onderwaterhemel terechtgekomen!

De regen die begon te kletteren op mijn rug, nam ik graag voor lief.

Big waves

Terug op de boot, maakten we ons klaar voor vertrek. We moesten anders gaan zitten voor een goed evenwicht, want we gingen ‘big waves’ tegemoet. Ze zeiden het op luchtige toon.

Samen met een Engelse vrouw zat ik uiteindelijk binnen, helemaal voorin.

“A good spot, as we will have fresh air to breathe, a good view and we are still a bit protected.”

Ik was het met haar eens.

Thriller ride

Toen er al snel geen eiland meer om ons heen was om ons tegen de wind te beschermen, begon het echt te spoken. De zee gaf ons een ‘thriller ride’.

En ik had al een certificaat op zak met het nobele predikaat ‘Saskia is a thrillseeker after this thrill of her IMG_2742life’. Dit waardevolle stuk papier, ondertekend door een ‘president’, had ik ‘verdiend’ na een paar uurtjes ziplinen met knikkende knietjes.

Vóór deze snorkeltrip dacht ik inderdaad dat dat misschien wel het spannendste was dat ik ooit gedaan had.

Overlevingsstand

De speedboot ging onverschrokken door en klapte met regelmaat op de zee neer, waarbij het water in beton veranderd leek te zijn. Ik had het gevoel dat mijn nieren hun heil zochten onder mijn schouderbladen. En mijn rug – de vorige dag nog lekker gemasseerd – stond in de ultieme krampstand.

Iedere paar seconden kwam er weer een golf over ons heen. Die open ruimte voor ons, waardoor wij zo lekker frisse lucht dachten op te kunnen snuiven, bood vrije doorgang voor de golven en de striemende regen.

De continue kotsgeluiden met bijbehorende aroma’s en de huilende kinderen achter ons probeerden we ondertussen te negeren.

Ik begon me af te vragen wat ik moest doen als we om zouden slaan, want die optie leek steeds reëler te worden. Ik maakte mijn zwemvest steviger vast. Mijn voeten leunden op een boei, dus ik bedacht me dat ik die boei zou moeten zien te bemachtigen als het zover was.

Om me heen kijkend met half dichtgeknepen ogen, want een zoute golf was nooit ver weg, zag ik alleen maar grijs en hoge golven. Geen land te zien.

Het scheelde echt niet veel, maar gelukkig was die stuurman verdomd goed.

Plasje plegen

Op een gegeven moment besloot hij in de buurt van een eiland (eindelijk land in zicht!) even naar het toilet te gaan. Was hij ook ziek? Nee, even pissen.

Het leek één van de kotsende passagiers een goed idee om ook even een plasbreak te nemen. “No no no no, you go back.” Tja, dan maar een plasje op de stoel? Niemand die het door zou hebben, denk ik, met al die zooi en nattigheid op de vloer.

Absurditeiten

De bemanning hield de moed er overigens goed in en waren de hele tocht lollig aan het doen. Geen idee of ze ons wilden afleiden van onze angsten of dat ze dit vaker gedaan hadden.

Met (lege) kotszakjes op hun hoofd paradeerden ze lachend rond. Vreemd contrast met de overlevingsstand die ik ook voelde, maar vanwege de absurditeit moest ik toch lachen.

Met mijn Engelse buurvrouw, Joyce dus, heb ik leuk kennisgemaakt tussen het waterhappen door. Ze begon liedjes te zingen en toen ze zich omdraaide zag ze iemand zichzelf wanhopig proberen te beschermen met een paraplu.

Het was een foto waard, maar het toestel had dit niet overleefd. Soms geeft je fantasie ook een beter beeld.

“Bedankt voor het reizen met LomLahkirin.”

De reis leek eindeloos (twee uur?) te duren en ik kreeg het voor het eerst koud op deze vakantie in het warme, broeierige Thailand. Ik had geen gevoel meer in mijn vingers van het stevig vasthouden.

Na al voor de vijfde keer gehoord te hebben dat het nog maar 10 minuten varen zou zijn, bleken ze nu de waarheid gesproken te hebben. Een reddingsbrigade kwam eindelijk in beeld en heeft ons met zwaailicht begeleid naar het strand.

Bijna aangemeerd en wel, herinnerde één van de bemanningsleden ons eraan dat we vooral onze bezittingen mee moesten nemen, bedankte ons voor het reizen met LomLahkhirin en wenste ons een fijne dag. WAT? Zonder blikken of blozen. Zij hadden dit vaker gedaan.

Ondertussen zakten de zieke passagiers op het strand door hun hoeven. En werden onze slippers op het strand uitgestrooid. Zoek het maar uit.

Iedereen strompelde verdwaasd naar z’n shuttlebusje, waar we in de normaal zo welkome airco bibberend naar de accommodaties werden geloodst.

Hemel en de hel

Ik had het in alle eenvoud niet beter kunnen verwoorden dan mijn buurvrouw Joyce:
“Maddest boat trip ever. A boat trip from hell. One we will never forget.”

Dat de hemel en de hel in datzelfde water samenkwamen, had ik als groot liefhebber van de zee nog niet ervaren. Gelukkig maar. Eén keer is genoeg.

P.S.

Achteraf hoorden we van eilandbewoners dat dit vaak gebeurt. Maatschappijen annuleren een boottocht bijna nooit vanwege het weer, hoe gevaarlijk ook. Een doorsnee snorkeltripje dus meegemaakt. Hysterisch wijf ben ik ook.

Schrijfprikkels

Schrijf je in voor de digitale Schrijfprikkels en ontvang de gratis e-pocket '5 schrijfpaden naar jezelf'.
Over-Saskia-Baardman